Είστε εδώ: Homepage > Θεραπείες > Μικρογονιμοποίηση (ICSI)

Μικρογονιμοποίηση (ICSI)

Σε περιπτώσεις που το σπερματοζωάριο αδυνατεί να γονιμοποιήσει το ωάριο μόνο του, εφαρμόζεται η μικρογονιμοποίηση ή αλλιώς ενδοωαριακή έγχυση σπερματοζωαρίου (ICSI, intra-cytoplasmic sperm injection).

Ο εμβρυολόγος επεμβαίνει με μικροχειρισμό και με τη βοήθεια ειδικού εξοπλισμού τοποθετεί ένα σπερματοζωάριο μέσα σε κάθε ωάριο.

Περισσότερα για τη μικρογονιμοποίηση

icsi

Η μέθοδος ICSI εφαρμόζεται διεθνώς με επιτυχία από το 1992 και είναι κατανοητό ότι παρακάμπτει σχεδόν στο σύνολό τους τα αίτια υπογονιμότητας που σχετίζονται με τον άνδρα.

Με τη βοήθεια της μικρογονιμοποίησης μπορούν να γίνουν πατέρες άνδρες με σοβαρά προβλήματα στην ποιότητα του σπέρματος (μειωμένος αριθμός, χαμηλή κινητικότητα, πτωχή μορφολογία, ή προβλήματα εκσπερμάτισης), που στο πρόσφατο παρελθόν δεν είχαν καμία τέτοια ελπίδα.

Πρακτικά, χρειάζεται μόνο ένα κινητό σπερματοζωάριο ανά ώριμο ωάριο.

Μέχρι σήμερα, από χιλιάδες παιδιά που έχουν γεννηθεί μ’ αυτόν τον τρόπο, δεν υπάρχει ένδειξη ότι η μικρογονιμοποίηση δημιουργεί ιδιαίτερους κινδύνους για την ποιότητα των εμβρύων και για την υγεία των παιδιών.

Αν εξαιρέσει κανείς τον τρόπο γονιμοποίησης, η διαδικασία είναι ίδια ακριβώς με την κλασική μέθοδο τόσο για τη γυναίκα όσο και τον άνδρα.

Πότε ενδείκνυται;

Η μικρογονιμοποίηση επινοήθηκε και εφαρμόζεται κυρίως για τη θεραπεία της υπογονιμότητας ανδρικής αιτιολογίας. Οι ενδείξεις για ICSI είναι οι εξής:

• Βαριά ολιγοασθενοσπερμία (το ακριβές όριο αριθμού, κινητικότητας, μορφολογίας των σπερματοζωαρίων ποικίλλει ανάλογα με τις μελέτες).

•   Παντελής απουσία σπερματοζωαρίων (αζωοσπερμία).

•  Απουσία ακροσώματος (μια σπάνια πάθηση που ονομάζεται γλομποζωοσπερμία).

•    Εκτεταμένη συγκόλληση των σπερματοζωαρίων.

• Προηγούμενη αποτυχία γονιμοποίησης με φαινομενικά φυσιολογικό σπέρμα.

Επίσης, η μικρογονιμοποίηση μπορεί να εφαρμοσθεί, σε ειδικές περιπτώσεις, και για άλλους λόγους, όπως ο μικρός αριθμός ή η μέτρια ποιότητα των ωαρίων, ιδίως σε γυναίκες μεγάλης ηλικίας. Ωστόσο, η εφαρμογή αυτή αμφισβητείται από πολλούς και είναι ίσως είναι καλό να αποφεύγεται.

Μικρογονιμοποίηση – Πώς γίνεται;

icsi

Μετά τη σπερμοληψία, ανάλογα με τον αριθμό και την κινητικότητα των σπερματοζωαρίων, εφαρμόζεται η επεξεργασία για την ενεργοποίησή τους, με μικρές τροποποιήσεις. Εάν το δείγμα του σπέρματος δεν είναι αρκετό, ζητείται από το σύζυγο να χορηγήσει ένα δεύτερο δείγμα, λίγο αργότερα. Εάν το σπέρμα περιέχει έστω και λίγες δεκάδες κινητών σπερματοζωαρίων, η μικρογονιμοποίηση είναι δυνατόν να εφαρμοσθεί κανονικά. Στην αντίθετη περίπτωση, ή σε περιπτώσεις αποφρακτικής αζωοσπερμίας, η λήψη των σπερματοζωαρίων μπορεί να γίνει χειρουργικά, είτε από την επιδιδυμίδα είτε από τον όρχι (MESA, FNA, TESE).

Διαδικασία μικρογονιμοποίησης (ICSI)

Η μικρογονιμοποίηση πραγματοποιείται σε δύο χρόνους, μετά την ωοληψία. Πρώτον, τα ωάρια χρειάζεται να υποβληθούν σε μια ειδική κατεργασία με ένα ένζυμο (υαλουρονιδάση), ώστε να αφαιρεθούν τα κοκκιώδη κύτταρα που περιβάλλουν τη διαφανή ζώνη. Αυτό είναι απαραίτητο διότι οι κοκκιώδεις στοιβάδες δεν θα διαβρωθούν από σπερματοζωάρια, όπως συμβαίνει στην «απλή» εξωσωματική γονιμοποίηση, με συνέπεια να εμποδίζουν τον χειρισμό των ωαρίων.

Όταν τα ωάρια καθαρισθούν πλήρως, είναι δυνατόν να εκτιμηθεί με ακρίβεια και η ωριμότητα του πυρήνα τους. Αυτό γίνεται παρατηρώντας το πρώτο πολικό σωμάτιο, η παρουσία του οποίου υποδηλώνει ότι το ωάριο είναι ώριμο. Τα ωάρια με πολικό σωμάτιο είναι τα μόνα στα οποία εφαρμόζεται η μικρογονιμοποίηση του σπερματοζωαρίου. Τα υπόλοιπα ωάρια που είναι ανώριμα συνήθως δεν είναι δυνατόν να χρησιμοποιηθούν, εκτός και αν γίνει η ωρίμανση τους στο εργαστήριο και ειδικά υλικά.

Η δεύτερη φάση είναι η κυρίως φάση της μικρογονιμοποίησης. Τα καθαρισμένα ωάρια τοποθετούνται σε ειδικά τρυβλία, σε μια μικρή σταγόνα καλλιεργητικού μέσου το καθένα. Στο ειδικά εξοπλισμένο μικροσκόπιο, με τη βοήθεια ενός μικροχειριστηρίου, ακινητοποιούνται με τη βοήθεια μιας λεπτής γυάλινης πιπέτας (μικροσιφώνιο). Μια άλλη πιο λεπτή γυάλινη πιπέτα (που μοιάζει με βελόνα ένεσης) χρησιμεύει για τη συλλογή και την ένεση ενός σπερματοζωαρίου στο κάθε ωάριο. Η πιπέτα ενέσεως που περιέχει το σπερματοζωάριο, θα διαπεράσει τη διαφανή ζώνη και θα τρυπήσει την κυτταροπλασματική μεμβράνη του ωαρίου.

Μετά την έγχυση το σπερματοζωάριο θα παραμείνει στο κυτταρόπλασμα του ωαρίου. Η κάθε ένεση διαρκεί λίγα δευτερόλεπτα. Ωστόσο, η όλη διαδικασία μπορεί να διαρκέσει πολλές ώρες, ειδικά εάν τα σπερματοζωάρια είναι ελάχιστα και η ανεύρεσή τους δυσχερής.

Τι γίνεται μετά

Μετά την ένεση, τα ωάρια τοποθετούνται και πάλι στον επωαστικό κλίβανο, υπό τυπικές συνθήκες καλλιέργειας. Με τη μέθοδο αυτή είναι αδύνατον να υπάρξει πολυσπερμία, διότι η γονιμοποίηση ελέγχεται πλήρως και γίνεται εξ ορισμού με ένα μόνον σπερματοζωάριο.

afer isciΤο ποσοστό γονιμοποίησης είναι συνήθως υψηλό (μεγαλύτερο του 75%). Η πλήρης αποτυχία γονιμοποίησης είναι σπάνια και οφείλεται είτε στην αδυναμία των σπερματοζωαρίων να αποσυμπυκνώσουν τα χρωμοσώματά τους, είτε στην αδυναμία των ωαρίων να γονιμοποιηθούν (όπως π.χ. ωάρια που προέρχονται από γυναίκες μεγάλης ηλικίας).

Η πιθανότητα καταστροφής των ωαρίων κατά την ίδια την ένεση είναι αμελητέα (λιγότερο από 2-3% σε έμπειρα χέρια). Τα ωάρια που έχουν υποστεί την ένεση διατηρούν φυσιολογική όψη (αυτό ελέγχεται λίγα λεπτά μετά την ολοκλήρωση των ενέσεων και όποιο ωάριο έχει ενδεχομένως καταστραφεί, απομονώνεται).

Η μετέπειτα πορεία τους είναι ακριβώς η ίδια με την πορεία της κλασσικής εξωσωματικής γονιμοποίησης (προπυρήνες-στάδιο του ζυγώτη, αυλάκωση σε 2, 4, 8, κ.λπ. βλαστομερίδια, επιλογή εμβρύων και εμβρυομεταφορά).